Ustawa o ochronie zwierząt

Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt jest podstawowym aktem prawnym stanowiącym o warunkach życia i prawach naszych "braci mniejszych", a także o naszych obowiązkach wobec nich.

Człowiek winien jest zwierzetom poszanowanie, ochronę i opiekę, nie są to bowiem rzeczy, a istoty żyjące, zdolne do odczuwania cierpienia. Właściwe organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego, samorząd lekarsko - weterynaryjny, Państwowa Inspekcja Weterynaryjna i organizacje powołane do ochrony zwierząt podejmują działania kontrolne i egzekwują od właścicieli humanitarne traktowanie ich podopiecznych.

Ustawa zabrania znęcania się nad zwierzętami, co rozumiane jest poprzez świadome zadawanie lub dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, w szczegolności:

  • umyślne zranienie, czy okaleczenie,
  • używanie do pracy zwierzat chorych, rannych lub kulawych,
  • bicie przedmiotami twardymi i ostrymi, bicie po głowie, dolnych częściach brzucha, dolnych częściach kończyn,
  • przeciążąnie zwierząt pociągowych i jucznych lub zmusznie ich do zbyt szybkiego biegu,
  • transport w sposób powodujący zbędne cierpienie i stres,
  • używanie uprzęzy i innych urządzeń zmuszających zwierzę do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała, albo śmierć,
  • złośliwe straszenia lub drażnienie,
  • utrzymywanie w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego niechlujstwa i w pomieszczeniach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji,
  • porzucenie zwierzęcia,
  • stosowanie okrutnych metod w chowie i hodowli zwierząt.
Zwierze okrutnie traktowane lub rażąco zaniedbywane może zostać odebrane właścicielowi czasowo lub na stałe decyzją wójta, burmistrza lub prezydenta miasta podjętą z urzędu, albo na wniosek organu policji, lekarza weterynarii, inspektora Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami i przedstawiciela organizacji powołanej do ochrony zwierząt. W przypadkach zagrażających życiu zwierzęcia wyżej wymienione osoby mogą zwierzę odebrać powiadamiając o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. W takich wypadkach kosztami leczenia, transportu i utrzymania obciąża się właściciela zwierzęcia. Z dniem uprawomocnienia się decyzji o odebraniu wygasa prawo własności i zwierze staje się własnością gminy. Wójt, burmistrz lub prezydent sprzedaje zwierze, oddaje do schroniska lub przekazuje nieodpłatnie odpoiwedniej osobie albo instytucji. Ustawa reguluje także szczegółowo warunki humanitarnego uśmiercania zwierząt i określa przypadki, w których takie uśmiercenie jest możliwe (art. 33 i 34).

Zabicie zwierzęcia w sposób sprzeczny z przepisami ustawy lub znęcanie sie nad nim jest przestępstwem zagrozonym karą pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności, albo grzywny, za działanie ze szczególnym okrucieństwem grozi do dwóch lat pozbaiwenia wolności. Sądy orzekają również przepadek zwierząt, nad którymi znęcają sie ich właściciele. Moga orzec również zakaz wykonywania okreslonego zawodu, prowadzenia okreslonej działalności lub wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie. Sprawca śmierci zwierzęcia lub znęcania sie nad nim może również zostać ukarany nawiązką w wysokości od 25 do 2 500 PLN na rzecz Towarzystwa Opieki nad Zwierzetami, albo inny cel związany z ochroną zwierząt.

Traktujmy zatem dobrze nasze zwierzęta nie tylko ze względu na sankcje prawne. Autor "Małego Księcia" powiedział bowiem kiedyś, że "miarą naszego człowieczeństwa jest nasz stosunek do zwierząt". Natomiast Biblia, która niezależnie od naszego wyznania jest dla nas księgą mądrości przekazuje nam słowa Chrystusa :"Wszystko co uczyniliście jednemu z tych braci najmniejszych, mnieście uczynili." (Mt 25, 34- 40).